به یاد مردان مبارز
به ياد آن بزرگ مرد مرد، مرد مردستان دكتر محمد مصدق
سخن بي پرده بايد گفت:/
وقت رازپوشي نيست/
اگر دشمن ز بيم نام تو بر خويش مي لرزيد/
و مي كوشيد تا گرد فراموشي /
بپاشد روي نام تو/
دلم مي گيرد از اين هم نبردان و ز همراهان/
كه از خاطر تو را بردند/
ندانم من /
ز روي سهو /
يا از عمد/
تو را و رادمردي تو را بردند از خاطر/
تو را شير بزرگ شرق!/
تو را اي مظهر آزادگي حتي/
به نامي ياد ننمودند/
و قلب عاشقانت را/
به يادي شاد ننمودند/
***
اگر او را همان طاغوت/
به زندان برد/
ابر مرد وطن گر عاقبت در بند زندان مرد/
چرا با سوره ي الحمد/
روانش را به جنت شاد ننمودند/
و نامش را/
پس از آزادي مردم/
چرا آزاد ننمودند/
***
دريغي نيست/
تو يادت همچو خورشيد فروزان/
جاودان ماند/
و نامت را/
هزاران سال ديگر نيز/
هر آزاده اي با شوق/
مي خواند/
و مي داند كه در روز مصيبت/
همچو كوهي استوار از پا نيفتادي/
و در سيل حوادث/
سرگران چون كوه استادي/
***
دلي آزرده دارم من/
و اينك سر/
ز حسرت در گريبان برده دارم من/
ولي اندوه من ديري نمي پايد/
و اي محبوب من/
آن روز مي آيد/
كه اين مردم/
بدان ساني كه تو مي خواستي/
دل شاد مي گردند/
و از هر بند/
به هر نامي كه باشد/
عاقبت آزاد مي گردند/
***
نمي داني كه بعد از تو چه بر ما رفت/
و چه گل هاي سرخي/
بهتر از صد گل/
هزاران گل/
به روز تير باران ها /
به روي خاك افتادند/
چه تختي ها/
پس از آن گونه سختي ها/
به مردي جان سپردند به پيش خصم/
***
تو بودي اوستاد مردي و رادي/
تو درس رادمردي را/
به مردان ياد مي دادي/
و ما پويندگان راه تو/
تا روز پيروزي و بهروزي/
به جان، راه تو را پيوسته مي پوييم/
و مي گوييم/
گرامي باد نام تو/
و نامي باد نام تو/
حميد مصدق