به نام خداوند جان و خرد

بدون هیچ شبهه و تردیدی تابستان ۱۳۹۰ یکی از سیاه ترین ایام در تاریخ آموزش و پروش ناحیه دو کرمانشاه در یکی دو دهه ی اخیر است. با وجو هشدارهای لازم بازهم به عادت سالهای اخیر کادر ستادی یا اداری که تمام سال را در کمای بی تدبیری فرو رفته بودند زمانی از آن خارج شدند که ایام سازماندهی دبیران و معلمان و سامان دهی دانش آموزان فرارسیده بود.

رورگی اندیشی ُ کج سلیقگی ُ فقدان مدیریت علمی و منطق مدار ُ وجود برخی مدیران مطیع و فاقد استقلال اندیشه و ... از جمله ی عوامل متعددی است که ناحیه را در تابستان ۱۳۹۰ با بحران خاصی روبه رو نمود و سبب گردید مدارس به گونه ای فعالیت های خود را آغاز کنند که اثرات جبران ناپذیر آن چند سال در تار و پود فرهنگ و آموزش ماندگار و اثرگذار باشد.

گروه زبان و ادبیات فارسی متوسطه ی ناحیه علی رغم آن که در این زمینه مسئولیتی نداشت همچون چهار سال اخیر به منظور کمک به همکاران خود و کاهش خسارت ها در تمام طول مرداد و شهریور ۱۳۹۰ در ارائه ی پیشنهاد و راهکار و انجام سازماندهیدر دو مرحله ی کلی و اضافه کاری حضور فعالی داشت و بارها با مسئولان ناحیه گفتگو نمود.

مهم ترین پیشنهاد گروه تقلیل ساعت تدریس بانوان به ۱۸ ساعت و به کارگیری مابقی ساعت موظف آنها  در برنامه های فوق العاده و جبرانی در مدارس بود که اجرای آن می توانست اثرات سوء را به حداقل کاهش دهد اما متاسفانه ناحیه با روی آوردن به توجیهات متداول و بهانه قراردادن عدم مجوز قانونی و مشکلی به نام سیستم بگفا بیش از پانزده نفر از دبیران ادبیات فارسی را بدون توجه به تخصص آنها در بخش مشاوره و پرورشی سازماندهی نمود و دراین رهگذر نه به مجوز نیازی احساس نمود و نه سیستم بگفا محلی از اعراب داشت. خدا عاقبتش را به خیر کند.